Konie angloaraby czystej krwi. W wielu krajach od dość dawna starano się połączyć walory jakie mają konie czystej krwi arabskiej (uroda, wytrzymałość, niewybredność, łagodny charakter) i pełnej krwi angielskiej (bezkonkurencyjna szybkość, bardzo dobra mechanika ruchu, duży wzrost, uzdolnienia do skoków przez przeszkody). W tym celu we Francji (głównie w stadninie Pompadour), RFN i niektórych innych krajach (Węgry, NRD, Austrii, Czechosłowacji, Polsce) krzyżowano konie obydwu ras, a następnie kojarzono uzyskane potomstwo między sobą lub przemiennie z nawrotami do ras wyjściowych. W Polsce i w niektórych innych krajach uzyskane tą drogą konie nazywane są angloarabami czystej krwi
Konie te są wyższe od koni arabskich, mają również dłuższe linie, większe ramy, szybsze chody i wykazują uzdolnienia do pokonywania przeszkód. W porównaniu z końmi pełnej krwi angielskiej konie te są bardziej urodziwe (bardziej szlachetna i wyrazista głowa) i mniej wymagające, jeśli chodzi o potrzeby paszowe.
Konie anglonormandy (Bace Nornuinde). Koni tej rasowy powstały przez krzyżowanie miejscowych masywnych klaczy z ogierami różnych ras szlachetnych, głównie z kłusakami norfolskimi (nie istniejąca już obecnie rasa angielska), a następnie z końmi pełnej krwi angielskiej i półkrwi angielskiej (najbardziej zasłużony ogier Rattler urodzony 1811 r., import z Anglii). Zasadniczą rolę w hodowli tych koni odegrały i odgrywają nadal dwa państwowe stada ogierów: Le Pin i Saint Lo.
Konie tej rasy możemy podzielić na trzy odmiany, a właściwie odrębne pod wieloma względami rasy w omawianej grupie.
- Francuskie konie wierzchowe (Cheval de Selle Francais) - duże masywne konie wierzchowe o wysokości w kłębie ok. 170 cm, obwodzie klatki piersiowej 180 - 190 cm i obwodzie nadpęcia 20 - 23 cm, mające wybitne uzdolnienia do skoków przez przeszkody. Konie te zaliczane obok koni pełnej krwi angielskiej, hanowerskich, hunterów i trakeńskich (w ich obrębie również wielkopolskich) do czołowych ras koni wierzchowych w skali światowej. W 1970 r. na terenie Francji znajdowało się 203 ogierów i 7478 zarodowych klaczy tej rasy koni. Konie te importuje się do wielu krajów i wykorzystuje w produkcji wyczynowych koni wierzchowych.
- Konie kÅ‚usaki francuskie (Trotteur Francais), obecnie najbardziej masywny i rosÅ‚e konie kÅ‚usaki na Å›wiecie. UzyskujÄ… przy tym dobre wyniki na wyÅ›cigach. W 1972 r. ogier Toni na dystansie 2600 m uzyskaÅ‚ szybkość odpowiadajÄ…cÄ… przebiegowi 1000 m w czasie 1′17,4″. W 1970 r. konie tej rasy liczyÅ‚y we Francji - 9171 klaczy i 594 ogierów.
- Normandzkie konie pociÄ…gowe (cob) sÄ… w dobrym typie pospieszno-roboczym.
Dla wszystkich trzech odmian koni najbardziej popularna jest maść gniada i kasztanowata; konie cob bywają również dereszowate.